Depressie

We hebben allemaal wel eens in de put gezeten. Of last gehad van de bekende voor- of najaarsdip. Dat is op zich geen ramp. Na een paar weken gaat zowel letterlijk als figuurlijk de zon weer schijnen. Je gaat je vanzelf weer beter voelen. Bekend is ook dat licht en zonlicht een belangrijk positief effect heeft. Dus zo vreemd is dat allemaal niet.
Het wordt anders wanneer je altijd een voor- of najaarsdip hebt. Laat staan wanneer je je altijd depressief voelt. Zelfs als de zon wèl schijnt, er geen aanwijsbare problemen zijn in je leven. Wanneer je jezelf niet meer herkent. Omdat je depressief blijft, ook op de momenten dat je (vroeger) heel blij zou zijn. Normaliter blije gebeurtenissen doen je helemaal niets meer. Dat kan best beangstigend zijn. Oei, zie daar de depressie, we bevinden ons letterlijk “in slecht weer”.

Depressie teken van zwakte?

Op depressief zijn rust een groot taboe. Niemand is er happy mee om te vertellen dat je in een forse depressie zit. Iemand die in een depressie zit wil niets liever dan de sociale contacten vermijden. Ook telefonisch contact wordt vermeden. Vaak zeggen cliënten: “op mij zit toch niemand te wachten”.
Op feesten en partijen zul je zo iemand dus niet snel tegenkomen. Velen raken geïsoleerd, of worden niet begrepen. Depressie is echter een ziekte, die heel serieus genomen moet worden en veel aandacht vereist.
Een goede tip voor de omgeving: wanneer het ineens zonder duidelijke reden “stil” wordt, oftewel je hoort lang niets meer van vriend(in) of collega of familielid, laat dan alle alarmbellen maar rinkelen. Niemand hult zich bij toeval zomaar ineens in stilzwijgen. Goede kans dat er sprake is van een dip bij die persoon, of erger nog, een echte depressie. Dan nog is de vraag of betrokkene het wel wil toegeven, ook al voelt die zich nog zo beroerd.

Depressie te lijf

Nu, in de 21ste eeuw lijkt het wel of er steeds meer mensen depressief zijn. Feit is echter dat er (gelukkig) steeds meer mensen voor uit durven te komen. Dat ze zich “niet lekker” voelen, “ik zit niet lekker in mijn vel”. We voelen ons neerslachtig en snappen niet waarom.
Het uiten van je gevoel, aan te geven hoe de vlag er bij staat, opent de weg naar de juiste hulp. Dat zal voor ieder weer anders zijn. Afhankelijk van de ernst van de klachten kan extra aandacht van partner, gezin, of vrienden, familie of kennissen al wonderen doen. Maar wanneer de depressie al dieper zit, mijden we al die contacten niet alleen, maar zien we ook geen uitweg meer.
Mensen voelen zich moe, zowel fysiek als geestelijk, blijven het liefst in bed, weten geen raad met de situatie. Je bent niet in staat om beslissingen te nemen.
In mijn praktijk heb ik een “meersporenbeleid” ontwikkeld. Veel aandacht zal in eerste instantie, net als bij Burn-out, aan het fysieke deel worden geschonken. Van belang is ook het contact met de huisarts en eventuele andere hulpverleners.
Daarna wordt weer structuur in de dag aangebracht. Eventueel met hulp van de omgeving.

Vervolgens wordt de psychische problematiek in kaart gebracht. Waar is de depressie ontstaan, is er een link met het verleden. Liggen er ook fysieke klachten aan ten grondslag.
Door gebruikmaking van de vele therapieën die tot mijn beschikking staan en inzet van apparatuur (Quantum Biofeedback) gaan we samen de depressie te lijf en transformeer jij naar degene in jou die weer tot “leven“ gewekt moest worden, je èchte ik, het weer helemaal jezelf zijn……
Het mooiste wat er is.